تبلیغات

ابزار منو ثابت

ابزار منو ثابت

رباتیک آسان,دانلود پروژه های الکترونیک,عرفان ظهورطلب,رباتیک رشت - بازدیدی از آزمایشگاه تحقیقاتی هواپیماهای بدون سرنشین آینده ناسا رباتیک آسان,دانلود پروژه های الکترونیک,عرفان ظهورطلب,رباتیک رشت
پیکور
صفحه اصلی
مدیر وبلاگ
تماس با ما
تبلیغات
جستجو کنید...
پرش به بالا
کدستان
 
 
 
در این وبلاگ تمامی مطالب مفید و جذاب جمع آوری می شود و برای شما قرار داده خواهد شد

بازدیدی از آزمایشگاه تحقیقاتی هواپیماهای بدون سرنشین آینده ناسا

نویسنده : مهندس عرفان ظهورطلب | تاریخ : 09:29 بعد از ظهر - 1393/07/14


هفته گذشته ناسا و AUVSI، با دقت گروهی از نخبگان رسانه را جهت بازدیدی از برنامه های سیستم های هواپیمای بدون سرنشین در درایدن ناسا، دعوت کردند. مرکز تحقیقات پرواز درایدن (DFRC) تقریبا در میانه منطقه ای دورافتاده در پایگاه نیروی هوایی ادواردز در بستر دریاچه بزرگ خشکیده صحرای موهاوی واقع شده است. در اطراف این منطقه، تا بیش از 100 کیلومتر مربع از بستر دریاچه خالی، در صورت نیاز مناطق فرود تعبیه شده است که همین مسائل منطقه درایدن را به مکانی فوق العاده جهت تست کردن هر گونه هواپیمای مربوط به آینده و گاهی عجیب تبدیل کرده است.

اجازه دهید از Ikhana، پهپاد پریداتور B (؛Predator B) درایدن آغاز نماییم. احتمالا شما با پهپادهای پریداتور آشنایی دارید، اما Predator B به طور قابل توجهی از سایر مدل ها بزرگ تر و قدرتمند تر است. نسخه ارتشی این پهپاد دارای عنوان MQ-9 Reaper می باشد و این نسخه قادر به حمل بار 15 برابر و با سرعت سه برابر پریداتور A در مدت زمان بیش از 30 ساعت است. مدل Ikhana کلمه ای بومی آمریکایی است که به معنی " هوشمند، آگاه یا مراقب" می باشد. درایدن از Ikhana در درجه اول برای سنجش از راه دور و نظارت استفاده می شود. این هواپیمای بدون سرنشین اغلب جهت مکان یابی آتش سوزی ها نیز به کار می رود.

سیستم پرواز هواپیمای Ikhana تقریبا بدین گونه است: راه انداز بالای آن یک شبیه ساز می باشد و شامل ویژگی هایی است که نمی توانید آن ها را در پایگاه کنترل پریداتور بیابید، مانند زاویه دید وسیع رو به جلو. در درایدن، آن ها با چیزهایی شبیه به این، جهت دیدن چگونگی ارزش دوربین های متفاوت و یا داده ها به خلبانان از راه دور، آزمایش می شوند. به عبارت دیگر، آن ها سعی در یافتن نوع نمایشی که یک خلبان هواپیمای بدون سرنشین به آن برای انجام موثر عملیات احتیاج دارد نیز دارند.

برای خواندن به ادامه ی مطلب بروید....




زمانی که Ikhana در درایدن پرواز می کند، خلبانان را وادار به استفاده از ارتباط رادیویی کم تاخیر برای کنترل مستقیم با استفاده از یک جوی استیک، درست همانند یک بازی ویدئویی می کند. در خارج از درایدن، Ikhana با بیش از یک اتصال ماهواره ای ارتباط برقرار می کند و از طریق کنترل ایستگاه هوایی به صورت خودکار پرواز می کند. در این حالت نیز استفاده از جوی استیک برای کنترل این هواپیما در شرایط اضطراری امکان پذیر است اما دارای تاخیری 1.5 ثانیه ای می باشد که اساسا آن را غیرقابل اطمینان برای پرواز می سازد. هر چند خلبانان به امتحان آن فقط در شرایط ضروری و هنگام نیاز به فرود هواپیما به صورت دستی، می پردازند.

نسخه بعدی پس از Ikhana، یکی از پهپادهای شاهین گلوبال هاوک (Global Hawk) درایدن است:

این هواپیمای خاص یکی از اولین مدل های گلوبال هاوک ساخته شده، می باشد و اولین پرواز خود را در سال 1998 انجام داده است. این مدل قادر به سفر در 65 هزار پایی با محدوده حدود 11000 مایل دریایی است. حتی در خارج از منطقه درایدن، این مدل هیچ مشکلی در مواجهه با اقیانوس اطلس یا دریای کاریب ندارد و می تواند پس از 30 ساعت به مبدا خود بازگردد.

این مدل با طول بال 35.35 متر (که بیش تر از یک زمین بسکتبال است) تقریبا دارای همان طول بال بوئینگ 737 می باشد و می تواند محموله 680.38 کیلوگرمی را حمل کند. گلوبال هاوک شامل سنسورهای قابل گسترش است که می تواند در آب و هوای بد به آن کمک کند. در ماه گذشته یا حتی پیش از آن، ناسا با مرکز ملی طوفان های NOAA برای پیش بینی طوفان های خلیج مکزیک همکاری می کرده است.

برخلاف Ikhana، گلوبال هاوک گزینه ای جهت کنترل انسانی ندارد. آن ها تقریبا به طور کامل خودمختار می باشند و فقط به این احتیاج دارند که یک انسان به آن ها بگوید که به کجا حرکت کنند. این جمله بدان معناست که هنگامی که یک گلوبال هاوک در حال پرواز است، اغلب مواقع تیم بشری کنترل آن، کار بسیار اندکی برای انجام دادن دارند. هنگامی که تیم متشکل از رسانه ها در درایدن حضور داشتند، مدل دوم گلوبال هاوک ناسا در مسیر بازگشت به خانه از یک نظارت بر طوفان قرار داشت بنابراین این گروه قادر به بررسی فعالیت این مدل در مرکز عملیات پرواز بوده اند:

طبق گزارش های این گروه، تیم کنترل بر پرواز این مدل تقریبا بیکار نشسته بودند و به نظر می رسد که مشغول انجام فعالیت می باشند. به طور کلی، گلوبال هاوک خود به اجرای تمامی عملیات از زمان برخاستن تا فرود می پرداخت و حتی این مستقل بودن در زمان پارک این وسیله در مقابل آشیانه و خاموش شدن موتور آن نیز به چشم می خورد. انسان ها در کنترل این وسیله تنها به هماهنگی با اداره هوانوردی فدرال(FAA)، و در برخی مواقع در رویدادهای غیر منتظره به انجام فعالیت می پرداختند.



علاوه بر این سیستم بزرگ بدون سرنشین هوایی، درایدن ناسا همچنین بر روی تعدادی نمایش تکنولوژی های کوچک در فروشگاه طرح خود، کار می کنند.

این مدل های کوچک DROID (هواپیماهای بدون سرنشین یکپارچه کنترل از راه دور درایدن) نامیده می شوند. از این مدل ها جهت بستر آزمایشی برای توسعه چیزی با نام سیستم اجتناب از برخوردهای زمینی اتوماتیک، استفاده می شود، چنین سیستمی به طور اتوماتیک هواپیما را از برخورد به اشیا هنگامی که دارای مشکلات دید و یا ناوبری باشند، حفظ می کند. با یک مدل زمین دقیق آنبرد و یک GPS منظم، DROID می تواند از پرواز به سمت زمین اجتناب کند. ویژگی کلیدی چنین سیستمی این است که تنها در مواقع نیاز مسئولیت را برعهده می گیرد.

درایدن این سیستم را در F-16 اندازه کامل تست کرده است و نتیجه موثری حاصل شده است. در نهایت ما باید منتظر دیدن چنین تکنولوژی در هواپیماهای غیر نظامی نیز باشیم.

دانلود کلیپ

پروژه بعدی مدل های درایدن، طرح مفهومی گلایدر کششی Air-Launch است که دانشمندان ناسا آن را به عنوان شیوه ای جهت کاهش هزینه ارسال ماهواره ها به مدار، آزمایش می کنند.


اگر شما به این فکر می کنید که این فقط دو گلایدر است که بر روی هم سوار شده اند، به خاطر این است که دقیقا دو گلایدر در ایجاد آن نقش دارند. در تصویر زیر دو مدل از این طرح را می توانید پشت DROID مشاهده نمایید:

ایده پشت این طرح این است که شما موشک و ماهواره خود را در زیر این گلایدر رباتیکی متصل کنید، آن را به ارتفاع ببرید و سپس موشک ها را از آن پرتاب نموده و پس از آن گلایدر به صورت اتوماتیک به پایگاه مربوط خود باز خواهد گشت. این مدل بسیار شبیه به White Knight 2 ویرجین گالانتیک می باشد با این تفاوت که نمی توان به صورت خود به خود قدرت آن را تامین نمود.

دانلود کلیپ


چرا چنین رویکردی بسیار بهتر از اتصال موشک و ماهواره بر روی یک ناو هواپیمابر است؟ در واقع پاسخ به این سوال بسیار ساده است: با چنین گلایدری باید بیشتر نگران بلندکردن باشید تا پرتاب کردن. گلایدر می تواند موشکی را بلند کند که دوبرابر وزن آن باشد و با هواپیمای کششی مانند 777 می توانید گلایدر و محموله ای را به صورت ترکیبی با وزن میلیون ها پوند یدک کنید. با این حال برای قابلیت عملی پرتاب، این طرح مفهومی ممکن است برای محموله های کوچک تا متوسط مورد استفاده قرار گیرد.

مردان درایدن در حال کار بر روی این پروژه به نظر می رسد که اندکی به دلیل اینکه چرا تاکنون کسی این سیستم را پیاده سازی نکرده است، گیج شده اند زیرا طبق تصورات آن ها این ایده بسیار ساده است: این گلایدر به اندازه دو سوم اندازه و یک پنجم هزینه حامل هواپیما را دارد. آن ها امیدوار به دریافت کمک های مالی برای ساخت یک هواپیمای گلایدر بزرگتر برای تست کردن این مفهوم در سال آینده می باشند.



درایدن همچنین جایگاه تمامی انواع دیگر آثار باور نکردنی است. بسیاری از آن ها ربات نیستنداما برای علاقمندان به تاریخ هوانوردی، دارای ارزش زیادی می باشند. راهنمای تور اصحاب رسانه به پنجره ای کوچک رو به اتاقی تاریک و پرد گردو خاک اشاره کرده است و درون آن، آن ها توانستند وسیله نقلیه تحقیقاتی فرود لونار (LLRV) را ببینند که شما می توانید آن را در تصویر زیر در کنار M2-F1، اولین هواپیماهای سرنشین دار بلند کردن، ببینید.


LLRV یک موتور جت بزرگ با قابی در اطراف آن می باشد. این موتور برای بلند کردن کل وسیله نقلیه به هوا و ایجاد تعادل آن، به اندازه کافی قدرتمند است و پرواز گرانش پایین را برای آموزش فضانوردان در فرود لونار، شبیه سازی می کند. در اینجا ویدئویی از این مدل داریم:

دانلود کلیپ

و در تصویر زیر می توانید M2-F1 را ببینید:


M2-F1 دارای بال نیست اما شکل بدنه آن، نیروی بالابری کافی جهت نگه داشتن آن در هوا را ایجاد می کند. تست اولیه در سال 1960 با یدک کشیدن این وسیله در 120 مایل/ساعت در سراسر دریاچه توسط پونتیاک آغاز شد و به دنبال آن پروازهای آموزشی پیگیری شده است.

دانلود کلیپ


در اینجا نیز تصویری از آخرین هواپیما که در خارج از محوطه درایدن پارک شد بود یعنی X-29 را می بینید:


تصویری از صحنه بالای X-29 را در زیر برای شما قرار داده ایم تا متوجه جذابیت آن باشید:

وجود بال های رو به جلو و پیشبال ها، X-29 را به طور فوق العاده ای چابک و خوش ظاهر ساخته است. و بال های غیر معمولی همچنین هواپیما را بدون نیاز به کمک از سوی کامپیوتر قادر به پرواز می سازد. X-29 می تواند خلاصه ای خوب از درایدن و تایید جمله " تبدیل ایده های عالی و فوق العاده به هواپیماهای پروازی واقعی"، باشد.

دانلود کلیپ



برچسب ها : پهپاد , هواپیمای تحقیقاتی ناسا , هوافضا ,
دسته بندی : رباتیک , هوافضا , پهپاد , فضا , ربات ناسا , صورت فلکی ناسا , ناسا , صورت فلکی , ماه , آژانس فضاپیمایی امریکا (NASA) , پروژه ناسا از 2020 تا 2050 , رباتیک , ربات ,
 

آخرین مطالب

» پلیس دبی به عینک گوگل مجهز شد!! ( 1393/07/19 )
» انرژی تاریک : اسرارآمیزترین جزء هستی، تعیین کننده پایان جهان ( 1393/07/17 )
» کشف اولین سیاره با ابرهای حاوی آب در خارج از منظومه شمسی ( 1393/07/17 )
» طراحی هواپیمای عجیب و بدون سقف در فرانسه ( 1393/07/17 )
» اسکلت دست سازی که به این مرد کمک میکند تا بلوکهای سنگین سیمانی را به آسانی بردارد! ( 1393/07/17 )
» قدرتمند ترین راکت فضایی تاریخ مجوز ساخت گرفت ( 1393/07/17 )
» فضانورد ناسا، از فضا و به صورت زنده،به سوالات شما پاسخ می دهد! ( 1393/07/17 )
» پرینتر ۳ بعدی ناسا به فضا می رود ( 1393/07/17 )
» کهکشان راه شیری تنها ۵ میلیارد سال تا بلعیده شدن فاصله دارد ! ( 1393/07/17 )
» فضاپیمای MAVEN ناسا به مریخ رسید ( 1393/07/17 )
» فضاپیمای MAVEN ناسا با هدف کاوش لایه‌های بالایی جو مریخ به فضا پرتاب شد ( 1393/07/17 )
» آسانسور ژاپن تا سال 2050 به فضا می رسد ( 1393/07/17 )
» آب موجود بر روی زمین پیش از تولد خورشید وجود داشته است ! ( 1393/07/17 )
» ناسا در پی عملی کردن فرآیند خواب عمیق در سفرهای فضایی ! ( 1393/07/17 )
» واقع شدن اولین ماهواره Swarm در سایت پرتاب با هدف مطالعه جامع در زمینه میدان مغناطیسى زمین ( 1393/07/15 )